project A

Mijn strijd tegen anorexia

Waarom zou ik nog..

| 25 Comments

Redelijk nagedacht over dit logje, wel doen of niet doen…er zijn tig redenen om het niet te doen en dan heb ik het niet over de heerlijke comments die ik krijg erop maar ik denk in eerste instantie aan me familie, die stuiteren al rondom rach en dat is logisch (jaaa he hoor je mij dat zeggen nu… JA want ik denk heus wel aan de mensen naast me hoor) Denk dat ik nu ongeveer een week of 4 over me nek aan het gaan ben en nee griep is het niet nee, en nee ik steek ook me vingers niet in me strot en nee ik daag me lichaam ook niet uit, nee mijn lichaam doet het zelf (laten we daar even duidelijk over zijn) Rach doet niks expres, ook daar ben ik nu even duidelijk in want sommigen mensen duwen me de hoek in met het (schuld)gevoel van je doet het allemaal expres….als je zo denk heb ik liever niet meer dat je hier komt ๐Ÿ˜‰
Roon heeft gister zijn laatste werkdag gehad en zou moeten genieten van zijn vakantie, maar wat maakt die jongen nu mee…precies een complete dag uit het leven van een anorexia patient. Huh denken sommige dan hij is toch in het weekend altijd thuis dus hij heeft dat al meegemaakt, nee,ย  hij is de afgelopen 5 weken niet veel thuis geweest het weekend dus hij heeft een hoop gemist. Hij maakt nu ook alles van dicht bij mee en dat is voor hem dikke shit en voor mij ook want ik kan me niet verbergen en dat doe ik ook niet.

De titel van het logje “waarom zou ik nog…” slaat op het volgende:

Waarom zou jij nog eten als je weet dat het een uur (nog geen eens een uur) later in de pot ligt ? We hebben vanmiddag heerlijk ge-bbknoeit en dat heb ik anderhalf uur moeten weg slikken in de auto omdat we onderweg waren na het eten en eenmaal thuis gekomen kon ik het niet meer in houden en ben gestopt met trainen zelfs want het ging gewoon niet meer. waarom zou ik dan nog eten ? het is doodvermoeiend,ย  en de gevolgen ervan zijn gewoon walgelijk voor iemand die al niet kan spugen. Het lichaam dwingt zichzelf, ik kan rustig rechtop op de bank gaan zitten maar ook dat werkt niet. kleinere maaltijden eten zou een optie kunnen zijn maar zoals mijn logje op onze privesite al aangaf, ik leef op eierkoeken en als ik dan ook nog mijn maaltijden moet gaan verminderen tja halloooo dan heb ik zoiets van joh rot dan helemaal op met dat eten. Een paar weken geleden was ik savonds al bezig met hoe ik smorgens mijn brood zou smeren en mijn ice koffie klaar zou maken, nu ben ik alleen nog maar bezig met het plannen van hoe kom ik daar nu onderuit (croissantjes op zondagmorgen bv) ik kan niet vluchten van het eten, voor roon niet, voor de meiden niet maar ook voor mezelf niet. Dat gevecht speelt nog steeds maar voor hoelang? mensen die mij langer kennen als vandaag weten een beetje hoe mijn mentaliteit is en dat is niet best soms want als ik iets niet meer wil dan houd het ook op en dan kan je aan me kop zeiken maar daar bereikt niemand wat mee en ik zelf vs mezelf dalijk ook niet meer.

Elke keer geef ik de avond maaltijd maar de schuld, of het toetje erna maar daar ligt het niet aan, nee het ligt aan die waterbal tussen me oren, waar ik even geen grip meer op heb en ook geen grip meer heb op mijn lichaam. rachel die niet traint omdat ze zich niet lekker voelt is een lachertje voor mensen want kan me nog heugen dat ik met 40 gr koorts gewoon aan het trainen was, maar dat trek ik niet meer. dus….Stage 3 waarvan 3 fases, beland in fase 2 daarvan :no controle meer over mijn lichaam

Ik kan hier nu doodleuk neerzetten ik gaat genieten van me vakantie met mijn mannetje en kids maar jij weet net zo goed als ik dat ik zou liegen dat ik barst dan dus ik zet dat even niet neer goed ๐Ÿ˜‰ ik ben boos, heb een pest humeur van hier tot tokio en duik het liefste onder de dekens, maar daar bereik ik ook geen moer mee he ๐Ÿ˜‰

25 Comments

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.