project A

Mijn strijd tegen anorexia

Thuiszorg

| 15 Comments


Afgelopen week stond er een intake voor van de thuiszorg op de agenda. Een heel lief vrouwtje die met mij dingen zou doornemen met wat ze voor mij zouden kunnen doen. Nou ja beetje hulp zal wenselijk zijn ondanks dat roon een hoop doet maar roon ook druk is met werk.  En dan de sondevoeding…zucht… hun kunnen dat zo regelen in principe maar, ja weer die maar, omdat ik een anorexia patient ben hoor ik bij de eetstoorniskliniek thuis en die moeten dat dus gaan regelen..:( dus elke internist die we bellen of wat dan ook verwijst ons door en helpt mij gewoon niet, belachelijk!! Was ik geen anorex patient dan had die slang gister al in me neus gezeten!! Maar nee alles moet via die ursula. Nou ik heb vorige week maandag mijn intake op de bus gedaan en die hadden ze dus niet binnen gehad ?? uuh halllooooo ik weet het niet maar alles wat ik met jullie onderneem valt in het water, zo ook die 2.5 jaar dat ik bij hun heb lopen sukkelen. Dus weer opnieuw moeten invullen en de huisarts gaat het faxen want die is het spuug en spuug zat ook!! En ja dan moet ik maar weer wachten he tot het nieuwe intake gesprek, en dan word er een plan de campagne opgesteld welke behandeling (?) nou uhhh flikker op het gaat mij nu puur om de voeding en mij in leven te houden, dank u wel.

Betreft hulp in huis zit het ook niet mee maar we gaan kijken of we daar een ander dingetje voor kunnen regelen, ze vinden roon “normaal” genoeg om gewoon alles op zich te nemen…welja

Al met al het zit gewoon niet mee en iedereen waaronder ook de artsen krijgen het benauwd want tijd is op 🙁 lichaam functioneert gewoon amper en dan over de pijn maar te zwijgen. Bloedwaardes zijn redelijk, bizar, hoe lager mijn gewicht hoe beter mijn waardes….gaat het gewicht omhoog dan daalt alles als een malle :(.

Ik zat vanmiddag MTV te kijken “i used to be fat” en dat grietje was 32 kg afgevallen…toen schoot er wat in mijn keel…ik weeg nog minder dan dat!! WTF.

Genieten van dingen? ach rot toch op, ik ben een grote angsthaas, die bij elke stapt denkt zal dit mijn laatste zijn.

De meiden en mijn hubby slepen mij er doorheen voorzover, de pijn kunnen ze niks aan doen maar ze toveren elke keer een smile on my face, bizar maar ik krijg dan gewoon een opwelling to go go goooooo!! maar ja dat go go goooo he…hahah dat gaat niet zo makkelijk, loop als een bejaarde en het is eigenlijk elke dag carpe diem

15 Comments

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.