project A

Mijn strijd tegen anorexia

My life, my fight….

| 18 Comments

My life,my fight…de koptekst van deze project-a site. De strijd begint en hij begint niet zomaar, hij was er al, maar na de afgelopen dagen ursula kan ik je vertellen dat er van de grote haagse rotbek niet veel over is. dat was het al niet maar nu … Ik ben er geweest bij ursula en ze wilden me eigenlijk al opnemen, drama want nee nee en nog eens nee zeg ik dan. eigenlijk heb ik niks te willen want ben meer dood dat levend. Oke dan doen we het anders, ik start dinsdag met de behandeling, een uur training waar ik nog niet echt de naam van weet en daarna een uur voedingsmanagement. Beiden super zwaar, maar er is geen weg terug, ja die is er of opnamen of 6 planken. Ik ben ik iets meer dan een week 2.8 kg afgevallen, fout. Als ik daar dinsdag kom word ik gewogen, dat word genoteerd en krijg dan een week speling om het zo maar te zeggen om op te starten… die week erna word ik weer gewogen en ben ik dan weer afgevallen, dan ligt er al een spoedopnamen klaar. Rachel moet stabiel blijven met gewicht nu, dingen gaan doen na het eten ipv naar de plee te rennen of de wasbak. Toen ik van ursula af kwam had ik hele maar dan ook hele erge honger, veel energie en spanningen die dag, ik eet tegenwoordig smorgens warm en eruit gegooit dus had eigenlijk alles al verbruikt…honger als een gek dus, dus heel snel naar huis en broodje met ei eten,  en het is erin gebleven…maar ja hoe verlopen de rest van de dagen, hoe gaat het morgen… die vraag zal ik me de komende tijd nog wel blijven vragen elke keer.

Een positief beeld gaan krijgen, erachter gaan staan, gemotiveerd worden, doelen stellen, dat zijn de dingen die nu bij mijn dagelijkse routine gaan horen. Dingen gaan doen als ik gegeten heb, afleiding zoeken en natuurlijk op gewicht blijven. De doelen stellen was al een moeilijk punt, waarom moelijk ? nou als je ergens nog niet volledig achter staat zijn doelen moeilijk, ik wil weer sporten, dat is een doel maar dan moet ik op gewicht komen, ik wil niet meer spugen, ja uh dan moet je het binnen gaat houden, ik wil een gezond levens patroon. Dat gezonde levenspatroon heb ik al, neem bijvoorbeeld eten van groente, alles zelf maken en zo schoon mogelijk eten….dat is helemaal niet gezond volgens de arts van ursula, dat koolhydraten arme brood met extra vezels mogen eigenlijk ingeruild worden voor een witte boterham zegd ze want dat is nu gezond voor rachel. Nou ja oke het brood smorgens eten heb ik al afgeschaft, zowel voor mezelf als voor de meiden (lees weer spugen) ik wil niet meer spugen waar de meiden bij zijn en het brood word/is gewoon te zwaar voor me nu dus dat word vervangen door nutri. Gaat ik dat eetpatroon nu drastisch aanpassen? nee, en ja zeg maar weer dat ik koppig ben maar laat me even uitpraten, de groentes en schone voedsel blijf ik gewoon eten want ik vind dat ook lekker (he klaar gemaakt ala rach style he, pittig dus) het witte brood wil ik wel aan want dat kreeg ik van de week makkelijker weg bij een zelf gemaakt soepje dan het bruine en daar had ik dan ook niet veel last van.
Ik heb al weken trek in de mac donalds, waar we wel eens in de 2 a 3 weken kwamen en nu nooit meer, maar dat durf ik nog niet aan, dat zet ik maar op mijn doelen lijstje naast het trainen. Hoop mensen zullen denken “ze kan dr muil niet blijven houden over dat trainen he” haha nee dat blijft trekken omdat ik dat ook leuk vind om te doen maar nu gewoon de fut niet voor heb en het ook niet doe, dat komt wel weer als ik ” gezond” ben.

De foto is vorige week al de ronde gegaan op het internet, dat is rach nu en dat kan niet meer…we gaan ervoor om een rustig leventje te krijgen zonder te spugen want geloof me het is slopend zowel geestelijk als lichamelijk.

Hoe zijn onze grietjes eronder ? die hebben we alles open en bloot verteld en uitgelegd wat nou anorexia is en wat ursula is. het is belangrijk om open en eerlijk te zijn en te blijven en zo ook tegen hun. Niomi was al redelijk op de hoogte en rashel snapt het allemaal nog niet zo goed en dat geeft ook niet, het enige wat ze snapt is dat mama alleen maar spuugt omdat ze pijn haar buik heeft, maar ziet nu wel een beetje de siuatie in en zegd dan mijn lieve mamaatje moet snel beter worden want ze is nu veeeel te mager… en het doet pijn als die kleine uk me beetpakt om me de zoveelste knuffel te geven maar die pijn heb ik er wel voor over (lichamelijke pijn, aanraken van rach is niet prettig voor me)

Mijn lieve lieve husbund…nou weet je wat ik gewoon zeg hij is net zo’n wrak als ik op het moment, vraagt smorgens voorzichtig wat er in is gebleven over de whatssapp en geeft me daarna een triest poppetje met een peptalk van “kom op mop, super bitch van me jij kan, wij kunnen het, en we gaan het doen”. ik zeg regelmatig sorry tegen roon, omdat ik gespuugd heb, daar moet ik mee ophouden zegd die, hij weet nu wie wat ana is en “ze” kan aanrichten en ziet ook wanneer ik (ik in de zin van rachel) gezellie ben of “ana” en dan zie je hem ook stiller worden en eigenlijk afstand nemen, zo van met haar wil ik niks te maken hebben, dit klinkt allemaal heel heel raar en is ook raar om mee te maken, soort van 2 persoonlijkheden in 1 persoon hebben.  Maar hij is me man, me maatje, me soulmate en me grootste steun en toeverlaat, bij hem ben ik veilig als rachel.

Mijn la familia, de familie M en de familie B, mijn broer rober en schoonzus astrid en de kids, en dan mag ik natuurlijk ginny, het meisje van mijn neefje niet vergeten want dat is mijn beste vriendin, mijn schoonzusje daantje, nichtje debber, nou ja nichtje, ze is hier zo vaak dat ze bij het meubilair hoort en ik haar meer als me dochter beschouw hihi, zijn mijn rotsen, mijn keien waar ik elke keer op kan terug vallen als roon er niet is of als roon er wel is, of als ik ergens heen moet gaan ze met me mee als roon niet mee kan want die jongen kan niet elke keer van het werk weg en dat is logisch want er moet ook brood op de plank komen, voor steun en om weg gebracht te worden, love them!! maar ook die hebben het zwaar, mijn schoonzus astrid zei gelijk toen ze me zag van de week “je gezicht is niet veel meer” en mijn broer geint er nog ff op los dat ik op een aappie leek met dat ingevallen smoeltje, maar als hij dat geintje maakt zie je verdriet…hun hebben het ook moeilijk. Mijn lieffie daantje (schoonzus, zus van roon) hoor je door de telefoon zakken als ik haar vertel hoeveel ik vandaag weer weeg…zuchtend gaan we een gesprek dan weer aan, maar ook zei staat dag en nacht voor me klaar ondanks haar rete drukke leven ( 3 kids, opleiding dokters ass, en werkende)

Zo lees je dat alles met en om rach gemoeid is, en al zou ik het niet eens zo voor mezelf allemaal willen opknappen al was het ook maar om hun rust te kunnen geven en mij te kunnen bellen zonder openingsvraag “hoest nou”

Ik zal proberen zoveel mogelijk bij te houden hoe de behandelingen gaan, verder had ik al niet veel zin in het net meer, dus super actief twitteren en facebook en hyven zal even niet gebeuren.

Ik wil de mensen bedanken voor de lieve berichten weer, ze doen me goed en ik waardeer ze enorm

18 Comments

  1. Ik denk dat dit een van de weinige echt oprechte berichten van je is. Een van de weinig waarin je echt ziet hoe ver het is, zonder dat je koppige gedrag alles probeert te onderdrukken. 🙂

    Ik ben oprecht blij dat je eindelijk met de therapie begint en dat er een grote stok met het opname papiertje achter de deur wordt gestoken. Ik snap dat je wilt sporten, niet om af te vallen maar om je krachtig te voelen. Uiteindelijk zal dat weer kunnen, zij het met beleid en niet meer zo abnormaal als eerst. 🙂

    Succes vrouwke!!

  2. Dit bericht komt inderdaad over als Rach die het geschreven heeft en niet ‘Ana’. Ik ben blij te horen dat alles nu begint te lopen en ik weet zeker dat jou dit gaat lukken mop!

  3. Ik wil maar een ding zeggen; je kan het Rachel, en het gaat je gewoon lukken. Je kan niet anders, het MOET gewoon!
    Ik ben trots op je dat je nu zelf ook inziet dat er wat moet gebeuren
    dikke knuffel over het net!

  4. Je red het wel, je ziet het zelf allemaal in, dat het fouteboel is, wat je natuurlijk van veel ana patienten niet kan zeggen, kop op en heel veel succes/sterkte bij ursela!

  5. Ohhh meisje… ben zo geschrokken van je fotootjes vanmorgen op twitter….
    Kheb je verhaal gelezen vanmiddag tijdens mn werk. Je klinkt sterk! Meer als voorheen… Ben zo blij voor je dat het nu allemaal gaat gebeuren voor je. Het zal een hell worden, maar onthoud waar je het voor doet… die 2 pracht meiden van je!!!

    Kom op meid dit ga jij ff aanpakken!

    Sterkte x

  6. Waarom zou je niet 100% voor Jezelf vechten? Waarom meer het gevoel om anderen “gelukkig” te maken? 🙁 Ik hoop dat je snel wat kilotjes mag aankomen zodat je ook weer echt kunt gaan voelen…. Zodat je weer echt kunt genieten en weer een keer ècht happy mag zijn. Dat verdien je: dat je kunt genieten van al het geluk om je heen. Ga zo door je bent op de goede weg!! x

  7. dit is mijn meisje, mijn vechter!! en nou dit gaan vast houden en begrijp best dat “ze” vaak genoeg de kop om de hoek steekt want ze is sterker dan jou maar je wil is er rachel!!

  8. Vechten meid je kan het. Je weet het ook al ben je geen moslim en zegt het je niks toch doe ik ongelofelijk veel doe’a voor je. Mijn islamitisch smeekgebedje dat je kracht kan krijgen om anna eruit te trappen, dat je sterk wordt, lekker aankomt, dat je stopt met spugen …. Blijven vechten lieverd blijven vechten.

  9. Het is de hoogste tijd, de tijd voor de strijd. Ik heb op facebook al een uitgebreide reactie achter gelaten dus ik zal niet in herhaling vallen.

    Ik hoop dat je over een jaar met trots terug kan kijken wat je vanaf dit moment tot november 2012 dan bereikt hebt en wat je nog gaat bereiken. Want je hebt nog een lang leven voor je, maar daar moet je eerst hard voor knokken wil je dat lange leven bereiken..

    Dikke knuffel

  10. Dit klinkt veelbelovend, jij weet duidelijk wat je wilt en hoe het te krigjen. Go Gorl, you can do this, kick Ana’s Ass!!!!

  11. Juist ja typen is ook een vak Martine hihi

  12. Lieve Rach, ik weet zeker dat het je gaat lukken met zoveel lieve mensen om je te steunen. Het zal zwaar zijn, je opgeefmomenten hebben maar ga die weg volgen die je hebt ingeslagen om beter te worden, zodat je daarna met heel veel trots en een grote glimlach kan omkijken van “dat heb ik ff mooi geflikt” You go girl!! xxx

  13. je hebt zoveel dingen voor mekaar gekregen in je leventje dat je dit ook overwint, makkelijk word het niet en gelukkig zie je dat zelf ook in maar geef alles wat je hebt tuttebel!!

  14. Ik zit hier echtr met traantjes op mijn wangen….meid ik zie je nog voor me op school…die heerlijke vrolijke lekkere volle meid, niets mis mee en altijd in voor een beetje dolle gekheid! Kom op meid je wil nog meer halen uit het leven, die meiden hebben je nodig. Je koppie is sterk genoeg, meid je kan het! Liefs Masja

  15. Ik lig momenteel ziek in bed en kwam bij toeval op je site terecht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik anorexia alleen ken bij jonge pubermeiden. Het grijpt me zo aan om te zien dat je dit vijf jaar geleden geschreven hebt en het nog steeds met ups en downs gaat. Het leert me veel. Ik vind het heel stoer dat je dit allemaal durft te delen! Houd vol!

Geef een reactie

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.