project A

Mijn strijd tegen anorexia

Confrontatie

| 22 Comments

Tuurlijk weet ik dat ik nu heel ziek ben, en ik word er steeds meer en meer mee geconfronteerd, goed!! hoe meer hoe beter, wrijf het er maar in, maar ik weet zelf ook dat ik niet “dik” ben. Zover ben ik al wel, maar wat weet ik dan wel…ik weet dat ik op voedsel mag kouwen en niet mag doorslikken, ik weet dat ik mijn avond eten moet eten, wat ik ook doe, en zo snel mogelijk dat toetje erin werken want ik heb een suiker tekort naar mijn idee wil je niet weten, hoe zoeter hoe beter, alleen geen suiker in me koffie en thee (hoe krom ) gek op pudding, gek op koken, geloof me ik heb een foto op facebook geplaatst van onze voorraad kast die gewoon niet meer dicht kan omdat ik gek en verslaafd ben aan het kopen van voedsel want he je moet maar ergens trek in hebben en ja dan moet ik het wel kunnen maken…op eten… nee tuurlijk niet, nee alleen erop kouwen en uitspugen. Na mijn avondmaaltijd die natuurlijk veel en veel te zwaar en te groot is en dan die pudding die op zuivelbasis is en ik geen zuivel meer kan verdragen is het tijd voor een uurtje of 3 spugen, deze week begon het 6 min na het avond eten, nu na de laatste hap van mijn toetje dat ik al moet rennen…. mijn heerlijke boterhammen smorgens met smeerkaas en ice koffie (waar ik zo echt van geniet geloof me) komen er uit, de thee met kaneelbeschuitjes rond 9.30 hebben ook geen lang leven, en de rest van de dag voed ik mezelf met olvarit fruithapjes die de ene keer wel blijft zitten maar 9 van de 10 keer niet.

Er word gevraagd op twitter (en dat waardeer ik enorm echt waar, lief van jullie) hoe het met rachie gaat…ja uhm kut of heel slecht is het antwoord wat hun krijgen. En als ik zeg dat het slecht gaat is het ook slecht en als je dochter dan een foto van je maakt waarop je lekker op de bank ligt te powernappen en die op twitter, facebook en intsagram plaatst…dan ziet iedereen echt hoe erg de shit is. Hoe mensen dan heel erg geshockt reageren treft mij ook,ik weet het wel maar dan schijnbaar toch ook weer niet…

Ik zit nog steeds te wachten op ursula.. ondertussen gaat het verhaal van hierboven door, eten, spugen, eten spugen, slapen en van de week flauwvallen in de keuken saovnds en thank god was roon thuis. Pittige discussies aan de telefoon met me broer wat eindigde op een erop de haak gegooide foon omdat ik brak, zijn woorden raakte me zo zo hard maar hij heeft zo gelijk en gelukkig is dat een dag later ook weer goed gepraat (sorry bro) al mijn familie steunt me, staat me bij maar kunnen alleen maar toekijken…

Ik sterf van de honger kan ik je vertellen, trek in alles wat los en vast zit maar de muur in me kop blokkeert alles, en ja vecht ertegen zegd iedereen dan..je moet eens weten hoe graag ik dat koekje  wil doorslikken of ander voedsel maar het gaat gewoon niet, zelfs spuug ik het uit en dan als nog gaat ik over me nek omdat mijn brain denkt dat er toch wat binnen is gekomen.
Dit is de foto die nio maakte van mama in haar powernap, hun schrikken er niet meer van, roon ook niet, maar ik snap heel goed dat de buitenwereld een klap in hun smoel krijgt als ze deze foto zien en bv de profiel foto van hyves, facebook of twitter…ik plaatst daarom liever geen fotos meer maar er worden hier genoeg fotos gemaakt waarvan ik denk van oh leuk ff op twitter gooien, een foto van mij en de meiden bijvoorbeeld maar nee doe toch maar niet…

Welcome to ana’s world … maar vergeet niet dat ik niet keihard aan het vechten ben, keihard mijn tijd aan het uitzitten ben tot ik opgeroepen word voor ursula!! de controles bij de huisarts elke week gaat ik netjes af en het wekelijkse bloedprikken word een gewoonte voor me, maar wil toch wel dalijk dat ik dat niet meer hoef 😉

22 Comments

  1. wij zien je dagelijks, hun niet meis dus snap hun schrik reactie heel goed, wij schrikken ook elke dag 😉 maar je bent wel goed bezig dat weet ik met je knokpartijen !! je bent een vechter en je blijft vechten!!

  2. je header foto is zo mooi, zo’n mooie vrouw en dan zie je inderdaad dat hoopje ellende op de bank liggen en dan denk je even op ze plat haagse wat een kanker ziekte die ana…kom op mooie meid ik wil mooie foto’s zien en geen bak ellende onder een dekentje dikke kus

  3. lieve rach

    ik wil je even een dikke knuf geven

    je kunt het (K)

    xxx Kim

  4. Ik schrok me echt kapot van die foto. Je ziet gewoon elk botje en ik kreeg er kippenvel van. Ik weet dat je keihard vecht, het is gewoon echt een kutziekte, echt verschrikkelijk. Maar je doet keihard je best en dat is super knap, je bent een hartstikke sterk wijf maar die ana is altijd net iets sterker. Totdat jij het overtreft en weten dat dat gaat lukken, stay strong!

  5. SJezus meid schrik me kapot, godver zeg, klote ziekte!! Vecht door meis, je kan het, ben er helemaal stil van 🙁

  6. Woorden schieten te kort om te reageren op dit logje.
    Ik hoop echt dat ze snel een plekje voor je hebben bij de Ursula.

    (verbeter me als ik het fout heb alsjeblieft)
    Ik vraag me af, je gaat in deeltijd behandeling (wat ik uit je logjes heb begrepen) maar is een opname niet veel effectiever op dit moment?
    Ik denk namelijk dat als je in deeltijd gaat, je een paar uur zoet bent op een dag, maar als je dan naar huis gaat: het piekeren weer begint en zo meer hebt kans in je oude patroon terug te vallen.

    Lieve Rachel, ik bedoel het echt niet aanvallend, begrijp me alsjeblieft niet verkeerd.
    Ik vind het heel moeilijk je zo hard achteruit te zien gaan. Ik ken deze weg maar al te goed, helaas.

    Ik hoop echt, echt dat ze snel plek voor je hebben en dat je je er honderd procent voor inzet om beter te worden, ook al lijkt dat nu misschien ergens onmogelijk om beter te worden. Maar ik kan je uit ervaring vertellen dat het kan.

    Ren tijdens de behandeling alsjeblieft niet weg voor je gevoel. Je hebt een muur om jezelf heen gebouwd waar niemand door heen kan breken, het is aan jou nu om deze beetje bij beetje af te breken en je eigen gevoel weer te laten spreken en zo de eetstoornis (langzamerhand) los te laten.

    Niemand kan dit alleen, weet dat ik er voor je ben. Ook al ken je me verder niet.
    Ik zal niet altijd reageren op je berichtjes, maar ik lees ze en in gedachte ben ik bij je.

    Je kunt het! 🙂
    Liefs en een hele dikke knuffel, Juliette.

    • dank je wel lieverd en snap je punt dat een deeltijd behandeling eigenlijk geen oplossing is, zou kunnen maar ondanks dat ik zo ziek ben blijf ik om de mensen om mijn heen denken en mijn leventje zelf, deeltijd behandeling is voor mij en mijn gezin op dit moment het makkelijkste, we hebben een eigen bedrijf en dat bedrijf moet blijven draaien, mijn man doet daar wel het meeste in maar als ik in constante opnamen zit is er niemand voor de meiden, ja opvang maar dat is niet te betalen, en een vreemde in me huis moet ik gewoon weg niet en roon ook niet, als ik nu ter plekke word opgenomen betekend dat dat we failliet zijn, nou dat rot geintje kan ik er niet bij hebben want er moet natuurlijk wel gewoon gewerkt worden 😉 waar denk je niet allemaal zou denken ondanks dat je zo ziek bent, wat kan men dat werk nou schelen nou voor ons een hoop want dat is ons bestaan, daarnaast de meiden natuurlijk, kijk familie kan een hoop opvangen maar ik kan niet verwachten en dat gaat ook niet dat hun constant voor mijn kids klaar kunnen staan, dan zouden hun tijdelijk de opvoeding op zich moeten nemen en ook dat gaat niet want mijn familie werkt ook heel veel. het is nu roeien met de riemen die we hebben.
      vraag ben jij ex ana ? omdat het zo lijkt ?
      en nee ik vat je comment niet als aanvallend op meis 😉

  7. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen Rach 🙁 Hele dikke knuffel! <3

  8. ik – ben-me-de-pleuris-geschrokken en dan druk ik het even heel zacht uit nu 🙁 geen woorden voor deze pokke ziekte rach echt niet, je bent zo sterk en ondanks dat je als schroothoop erbij ligt zie ik je vechten

  9. Lieve Rachel,

    Diep respect voor jou!
    Je kan die kut ana overwinnen, tuurlijk wordt het vechten maar geloof me je kunt dit, hoe moeilijk het ook is.
    Heel veel sterkte en succes.
    Knuffel van Anne

  10. Ik val helemaal stil. Verdomde klote ziekte 🙁

    Knuffel!

  11. Hey muppet!

    Ik had je foto ook gezien, maar dacht kan wel weer reageren maar daar hebbie niks aan. Ik vertlede je al dat ik niet eens schrok toen ik je voort eerst zag. Maar deze foto … Ik weet ook nl dat je keihard knokt en dat je echt beter wil worden. Zat laatst een beetje door je fotos te bladeren, dan zie je pas de verschillen. Ik ken nog een “dikke” reets :p Tuttebel
    Vanuit hier een hele dikke kus en knuf ga je vanaaf ff mailen ( en je kiek ma of je terug mailt ik snap t )

  12. Hey Rachel,

    Van een afstandje probeer ik met je mee te leven, maar meid wat zal het zwaar zijn voor je.
    Zou willen, dat ik iets voor je kon doen, maar veel meer dan reageren op je blog en/of foto’s zal het niet zijn.
    Denk vaak aan je wijffie en ik weet, dat je de strijd niet op zult geven, hoe moeilijk die ook is.
    Sterkte en een dikke knuffel en dikke kus

  13. Ik hoop dat je snel terecht kunt bij Ursula, vind het veel te lang duren voordat je echt hulp krijgt. Doorzetten mop.

  14. ik zet door wijffie, ik moet heb geen keus en wil ook doorzetten!!!xx

  15. Hey Rachel

    super dat je doorzet.
    Ook weet ik zeker dat je het kan.

    zolang je er zelf geloof in hebt en de liefde van je kids en partner voeld
    komt het zeker wel goed.
    je vrienden (echte vrienden) zullen je steunen en helpen waar nodig.
    ennuh ook als ik iets voor je kan doen moet je het me maar laten weten.

    groetjes en veel liefs van ons
    dennis angela en de kids bos

  16. Onze schrikreactie is heel normaal, wij worden niet dagelijks met je geconfronteerd. Net zo normaal als dat ze bij je thuis het normaal vinden hoe je er nu uit ziet. Dat je er voor buitenstaanders vreselijk uitziet weet je inmiddels wel. Maar in je hoofd is dat anders en dat moeten buitenstaanders ook maar snappen. Als ik de laatste tijd tweets van je zie lees ik dat je enorm goed bezig bent met hulp en ik vind dit dan ook onwijs goed van je en ben vreselijk trots. En helaas ook in de geval schijnt het blijkbaar eerst slechter te gaan voordat het beter wordt. Iets wat niet zou mogen/kunnen. Got your back babe! Elk botje ervan! 😉

  17. Lieve Rachel, ik ben gisteren begonnen je blog van onderaf te lezen.. tussen het werken door.
    Onwaarschijnlijk dat hier de strijd al zo heftig is en dit is 2011!
    Via Wendy volg ik je op Instagram. Waarom? Omdat ikzelf jarenlange therapie achter de rug heb. Nee, niet voor anorexia. Wel voor Borderline en OCD
    Ik weet wat strijd in je hoofd is en dwangmatig denken en handelen.
    Het is meeleven. stukjes herkenning. leergierigheid etc.
    Maar bovenal veel respect voor het delen van je verhaal.

    Liefs Car

    Carbonzai

  18. Wat ik zo schrijnend vind is dat deze strijd dubbel is. Ik kan teren op een gezond lichaam al is mijn koppie dagelijks in heftige strijd..
    Vind die dubbele pijn zo kut voor je 🙁

Geef een reactie

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.