project A

Mijn strijd tegen anorexia

Arts geweest

| 13 Comments

Vanmorgen stond er weer een bezoekje aan mijn huisarts op de rol. Ik had Rashel meegenomen omdat die een wratje op haar handje heeft, achteraf spijt van dat ik haar meegenomen heb, omdat het wratje zo te lossen is door even een afspraak te maken volgende week en dan word die met stikstof behandeld. Ik daarin tegen was weer 1 compleet drama…bloeddruk 95/ nog wat, veel te laag weer natuurlijk, zuurstof was wel goed alleen het hartslagen en de ademhaling is drama, en dan het gewicht….dat is dodelijk nu….. Het lichaam is aan het jagen, oftewel pompen, pompen om het staande te houden…. nou de vloer is wel vaker onder me vandaan gegaan maar de vloer werd nu onder me vandaan getrokken!! kijk dat ik het niet goed is weet ik zelf ook wel want ff door de supermarkt lopen red ik al niet meer en moet ik eerst puffen en bijkomen in de auto voordat ik weer verder kan. De strakke blik die ik kreeg van me huisartsje vergeet ik echt niet meer en dat deed ze express omdat ze niet veel wilde zeggen omdat rasje erbij was. maandag gaat ze me bellen, ze gaat met #ursula in gesprek en volgende week is het weer bloedprikken, onderzoeken ect. De angst zat er goed in en rashel is niet achterlijk en vroeg toen we naar school liepen “mam, je bent bang he?” ik niet zegd ze want jij ben een bikkel van een mama!! whoppaaa nog meer vloer wat onder me vandaan kwam !! Heb roontjuh gelijk gebeld en heb de hoorn van me oor moeten houden omdat ie zo tekeer ging, ย hij is kwaad, en terecht, en heb me echt even op me punten gezet, de bank op, je bek houden en verder niks meer doe je….nou meer als liggen op de bank kan ik ook niet meer, gewoon geen energie meer, op…helemaal op. De meiden zijn nu 5 dagen vrij, dus even geen gehaast en geren gelukkig, alleen roontje smorgens naar ze werk brengen maar als ik dat niet trek, gaat hij gewoon lekker alleen maar ben toch vroeg wakker zeg ik dan dus dat vind ik dan niet zo erg.

We hebben het nog over opnamen gehad, maar daar ga ik hier nu verder niet op in ;). Ik hoop dat ik een beetje kan gaan genieten van de vrije dagen die ik met de meiden heb ๐Ÿ˜‰

13 Comments

  1. wegrennen kan je toch niet dus tot morgen dame…..

  2. Hey meid wat klote om te lezen dat het zo slecht gaat. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven. Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat je jezelf bij elkaar kunt houden en op de been blijft. Liefs Elise

  3. Je kan het Rachel, voor je dochters, je man en jezelf! x

  4. chanel is me al voor zo te lezen maar ik zie jou morgen ook nog even schat, dit gaat niet goed rach, zag je vanmorgen weer strompelen in het centrum joh trut pleur op met die kk boodschappen!!! bel mij of je andere vrienden want je weet dat die zo je spullen regelen

  5. godverdomme Rachel! En maar stronteigenwijs door blijven gaan.. kappen nou hoor! Luister naar je mannetje en vechten jij, harder dan ooit! Ik denk elke dag aan je, en hoop elke dag goed nieuws te horen/lezen.. pff.. ben er stil van.. ๐Ÿ™

  6. Lieve Rachel, heel veel sterkte. Pak goed je rust en luister naar je man!! Geniet lekker van je gezin. X

    Liefs Melissa

  7. Pff Rachel.. Ik krijg hier echt een brok van in mijn keel..

    Luister alsjeblieft naar jee lichaam een naar Roon..
    Ik vind je zo’n tof wijf..
    En je bent inderdaad een bikkel van een mama!
    Vechten jij! Want dat kan je!

    Liefs

  8. Pfff ik krijg het even moeilijk. Echt je moet nu alles even uit handen laten. En ik ken je niet goed, maar uit je blog en instagram te merken wil je graag alles netjes, goed geregeld hebben. Echt nu is er maar een ding dat telt en dat is dat jij beter wordt!! Ik heb al door dat het bij jou niet zo heel gemakkelijk gaat en dat de motivatie er wel is, maar je moet nu alles op alles zetten. Je moet dit niet alleen voor jezelf. Echt je hebt een pracht gezin. Twee mooie dochters en een schat van een vent. Dus lieve lieve Rachel kop op en pak alle hulp met beide handen aan. Vestig je daar nu op!

  9. Meis toch.. en dan de woorden van je dochter.. krijg tranen in mijn ogen… snap wel dat je het niet over opname wil hebben, want daar wil je niet aan… maar jeetje…….
    Geniet van je man en meiden deze dagen xxx

  10. Jeetje Rach… Ik weet niet wat ik zeggen moet, schrik hiervan ๐Ÿ™
    Je hebt een hoop lieve mensen om je heen die je willen helpen met van alles. Geef het uit handen en denk aan jezelf. Aan je eigen lichaam die voor t leven knokt! Kom op je kan het, want ook ik vind je een tof wijf voor zover ik je ken van IG/Twitter! ๐Ÿ™‚

    Knuff

  11. Ik lees al even mee maar laat me nooit horen, en nu wil ik je van alles zeggen maar ik weet niet goed wat. Ik leef ontzettend met jou en je gezin mee en hoop zo dat je dit gevecht snel gaat winnen en het snel beter gaat. Geef niet op en blijf knokken hoor.

    Geniet van de komende dagen met je meiden.

  12. Lieve Rach,
    Ik begin me toch toch wel zorgen te maken om je. Je huisje is nu op
    orde, regel voor je kleintjes de komende weken oppas en kook voor je
    mannetje veel maaltijden en leg ze in de vriezer en laat je
    opnemen. Zo gaat het NIET!!
    Moeten we nou allemaal boos worden op je?
    We willen allemaal het beste voor je.
    Dan ben je misschien een paar weken van huis maar vergeet niet dat je gezin
    je ook mag komen opzoeken.

  13. Lieve Rachel, ik volg je op IG en ik lees hier met je mee, ik ken een eetstoornis erg goed. Te goed. Het niet willen en kunnen voelen door ondergewicht is fijn, alle negatieve dingen voel je niet meer. Heerlijk! Maar wat ik, en de meeste Lotgenootjes ook minder voelde – zijn de positieve dingen. Het lachen werd minder, het genieten nihil en wat voor mij het meest heftig was, ik kon minder liefde voelen. Ik weet dat ik van mijn zoon, vriend, vriendinnen en familie hou, maar ik voel het minder. En daar zit hem vaak het venijn van een eetstoornis: de liefde voor je naasten is niet voldoende om je te motiveren, puur omdat je de liefde minder kunt voelen. Daarbovenop komt het stukje controle, aankomen en eten betekent controle verliezen over je gevoel en over wat er gebeurt met je lijf. Deze angst en irrationele gedachte, zorgen ervoor dat je extra motivatie hebt om je anorexia vast te houden. Dus waarom zou je eigenlijk? Het is toch goed zo?
    Het is een cirkel die je moet doorbreken rationeel. Soms is hiervoor zelfs een dwangopname nodig. Heftig allemaal, maar de meiden die ik sprak zijn achteraf blij. Ik hoop dat je voor jezelf een manier kunt vinden om die cirkel te doorbreken, voor jou, voor je man en meiden. Zodat een dwangopname niet nodig is.
    Je lichaam is op dit moment aan het doodgaan Rachel, en dat wil je niet. Dit klinkt voor jouw gevoel dramatisch misschien, maar met BMI van 10 en lage bloeddruk kan het niet lang goed gaan.

    Mocht je meer willen weten van mijn ervaringen mag je mailen.

    Een lieve en bezorgde groet, Linda

Geef een reactie

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.