project A

Mijn strijd tegen anorexia

wie ben ik

Mijn naam is Rachel. Ik ben een moeder van 2 mooie dochters, en heb een hele lieve man waar ik 10 jaar getrouwd mee ben. Geen problemen zou je zo denken dan.

Nou een probleem heb ik wel en dat is mijn strijd tegen ana (anorexia). Een strijd die al 9 jaar aan de gang is, en eigenlijk nog langer want ben voor zover ik weet al vanaf mijn 18e aan het worstelen met mijn lichaam. De laatste 3 jaar zijn de ergste om het zo maar te zeggen,  toen ik nog jong was at ik gewoon wat minder, maar vrat wel die zak chips leeg.

Nu niet meer, ik heb al jaren geen chippie meer geproeft alleen aan geroken, idioot he ;).

De afgelopen  jaren was ik ook instensief aan het trainen geslagen, elke avond (ja elke avond ja) loop ik 10 tot 15 kilometer op de crosstrainer, en daarnaast doe ik nog krachtsport. Zo kroop eigenlijk van lief en leed de anorexia erin, lette op met wat ik at en als ik wat teveel had gegeten op die dag trainde ik langer door. Het braken en de diaree is wel uit zich zelf gestart en heb zelf nooit mijn vingers in mijn keel geduwd, nee het begon na het eten van een mars ijsje, en ben toen gaan trainen en toen begon het spugen en ik dacht nog dat het aan het eten of ijsje lag maar de rest van het gezin had hetzelfde gegeten dus dan hadden die er ook last van moeten hebben, en zo volgde de volgende dag met weer braken en dat werd met de dag erger.

Ik ben project-a of project ana begonnen omdat er zoveel meisjes, vrouwen en mannen zijn die in de zelfde orkaan zitten als ik maar er niet mee naar buiten durven te komen, net als ik toen.

Praten erover is niet makkelijk en dat weten de mensen die hetzelfde hebben ook, je word altijd bestempelt of voor gek verklaard 😉 nou hier dus niet.
Ook heb ik dit op mij genomen om mensen vragen te kunnen laten stellen die totaal geen idee hebben van wat er in een anna patient hun koppie om gaat.

Mocht je vragen hebben, ben je zelf een anna persoon en wil je wat kwijt of ook wat vragen je kan me mailen via het mail formulier boven in de balk
Wil je de leuke dingen volgen van mij en mijn gezin kan dat hier

Groetjes Rachel

10 Comments

  1. Lieve meid,
    Ik heb jou bericht glezen en ook de alles dwars door gelezen.
    Je kunt erg trots op jezelf zijn, dat jij over zo´n energie en kracht er tegen aan- tegen “ana” aan het vechten bent.
    Je zult nu wel denken, die meid uit Zwiterland kennt mij geen eens en daar ben ik het ook helemaal met je eens.
    Maar toch leef ik met jou elke dag, dankzij “Instagram” mee…
    Daarom blijk ik ook gewoon bij dit adress ene lees jou berichten en probeer je zo een pip kleine steun in de verte te zijn…

    Ik stuur jou heel veel liefs ene knuffels vanuit Zwitserland, Vera

    “In order to be the irreplaceable, you always must be different…” Coco Chanel

  2. Ik wil gewoon maar even zeggen dat ik heel erg naar je opkijk en je enorm trots op jezelf mag zijn, je heus wel een schouderklopje verdient omdat je al zo ver gekomen bent. Ik ben zelf ettelijke jaren jonger dan jij, maar vecht ook al zo’n 4 jaar tegen die slopende ziekte en geloof me, ik begrijp het. Ik begrijp het helemaal. Ik heb je verhaal net helemaal doorgelezen en er waren momenten dat ik er de tranen van in de ogen kreeg en zelfs méér dan dat. Nooit opgeven, bedankt om mij te inspireren en weer even de kracht te geven om door te gaan. Nog heel veel succes!

  3. Wauw.. Dat vind ik nou heel inspirerend. Succes!

  4. Hallo Rachel,

    Wat een rot ziekte en wat een strijd.
    Ik ben zelf 41 jaar en heb al 23 jaar anorexia en boulimia.
    Voor mijn gevoel heb ik levenslang.
    Maar ook ik strijd stug door en wil verder, wil me richten op de goede dingen van eten en voeding.
    Me voeden met goede voeding.
    Wil je weten hoe ik het doe?
    Lees m’n blog: zijeetook.

    Veel sterkte meid.

    Groetjes,
    Siggie

  5. Hallo lieve Rachel, ten eerste wil ik zeggen dat ik heel veel respect voor je heb en dat ik hoop dat het op een dag allemaal weer beter gaat worden. Daar geloof ik in, omdat ikzelf ook Anorexia heb overwonnen. Het begon allemaal 3/4 jaar geleden, en het was een verschrikkelijke tijd. Maar ook een tijd waardoor ik sterker ben geworden. Ik ben nu officieel “gezond” verklaart maar ik geloof wel dat het atijd een stukje van je blijft. Niet dat ik meer afval of nogextreem bezig ben met eten. Ik geniet weer van het leven, en ik hoop dat hetzelfde weer met jou en alle andere meisjes die met ana vechten gaat gebeuren!

    Liefs,
    Melanie.

  6. Respect voor jou dat je dit doet. Echt! Er is zoveel onwetendheid in de wereld over eetstoornissen. Ik ben ”blij” (je snapt wel wat ik bedoel) dat jij jouw verhaal deelt hier op je blog.

    Heel veel sterkte met alles.

  7. Wow, ik ben er echt stil van, lees adembenemend stukje na stukje… Ik wil nu alvast even kwijt. Ik heb erg veel bewondering voor jou hoe jij je zo ‘bloot’ geeft! Jij maakt het zeer zeker bespreekbaar en je zult hier vast heel veel anderen mee helpen. Ik heb er zelf geen ervaring mee maar ik hoop wel dat je de strijd gaat winnen met Anna.

    Lieve groetjes, Roelina

Geef een reactie

Required fields are marked *.