project A

Mijn strijd tegen anorexia

24 Comments

  1. Hoiii,

    Sorry, geen vraag van mijn kant deze keer. Wil toch keer op keer blijven benoemen dat je geloofwaardig, sterk, krachtig en liefdevol overkomt. Hoe je over jouw heden praat is dapper. Ook stoer van de meiden dat ze dit hebben verteld… Kreeg af en toe wel een brok in m’n keel hoor…

    Ik blijf je volgen. Fijne avond.

  2. Ik denk echt dat jij nog leeft dankzij je wilskracht. Je lichaam is op, dat is wel zo ongeveer duidelijk. Maar fuck man, moet je kijken waar een mens toe in staat is al je echt vastberaden bent. Ik blijf voor je bidden/hopen/duimen dat je lichaam weer bijdraait op een gegeven moment. Oh je meiden, dat vond ik wel moeilijk om te zien, maar wat zijn het kanjers.

    Sondevoeding is geen optie meer hé? Tenminste daar staat me iets van bij van een poos geleden. Fijn dat je deze updates geeft. Take care, lieverd.

  3. Lieve Rach, wat een ontroerende video met je dochters, maar wat ontzettend stoer van ze. Mooi om te zien dat je ondanks alles zoveel voor ze doet, echt een powervrouw.

    Ik vraag me wel eens af hoe je strijd met Anna er geestelijk uit ziet ipv lichamelijk. En zijn het intoleranties van je lichaam?

    Ik hoop dat jij en je dochter een mooie verjaardag hebben gehad!
    Liefs Silvana

    • dank je wel! en intoleranties zijn het niet volgens de artsen

      • Ah oke,

        Sta je open voor alternatieve zorg? Zo ja, heb je wel eens gehoord van een mesoloog? Weet veel op het gebied qua voeding etc. Weet niet of dit helpt, maar is misschien een idee!…

        • ja van gehoord en besproken met mijn arts maar nee en vond ze zelf ook niet echt juf van het

          en weet zelf ook veel van voeding af 😉 en diëtiste ook maar zolang het niet binnen blijft…

  4. Wauw ik heb net deze en de vorige video van je gekeken en wat vind ik je toch een topwijf! Al een tijd volg ik je op instagram en vind je zo’n enorme doorzetter. Je gaat niet bij de pakken neer zitten maar probeert echt nog alles uit je leven te halen wat je kan. Ook mooi om te zien hoe je dochters er mee omgaan, compliment voor hun ook! Zij zijn net als hun moeder echt stoere meiden met pit haha. Ik gun je zoveel meer dan dit en hoop echt dat je in de toekomst wat aan gaat sterken en je lichaam wat meer doet wat jij wil!
    Nog een vraagje: heb jij nog de diagnose anorexia? Want jij voldoet niet aan de symptomen toch? En hoe en wanneer is die diagnose gesteld en op basis waarvan?

    • dank je wel nathalie! ik heb volgens de ursula nog steeds anorex en die diagnose is 7 jr geleden vast gesteld door de ursula en artsen. ik voldeed aan de symptomen

  5. …en opnieuw dingen over je strijd geleerd die ik nog niet wist…en opnieuw weer een enorm besef van bewondering gevoeld voor je kracht 🙂 Volgens mij zijn je dochters ook al zo ijzersterk. Knap hoe goed ze zich kunnen verwoorden. Ik denk dat jouw eigen openheid over je ziekte daar ook enorm bij helpt.

  6. Hoi Rachel,

    Ik volg je strijd nu al een tijdje. Ik weet dat de artsen je enkele jaren geleden de diagnose anorexia hebben gegeven, en dat zal ook absoluut een rol spelen. maar toch he…..

    Als ik je verhalen lees en je vlogs bekijk…..krijg ik toch ook wel sterk de indruk dat de fysieke component een veel grotere rol speelt. En door ondervoeding krijg je vanzelf eetstoornis-achtig gedrag, dat heeft men decennia geleden al eens onderzocht en dat is ook algemeen bekend. Heb je al eens van SMA syndroom gehoord? Ook wel bekend als het syndroom van Wilkie. Dat is een tamelijk zeldzame aandoening en wordt vaak niet herkend. Enfin…..lees er eens iets over. Ik geef je een linkje: http://syndroomvanwilkie.blogspot.nl/p/algemene-informatie-syndroom-van-wilkie.html Deze blog is van Marit, die over haar leven met deze ziekte blogt.

    Wie weet, kun je er iets mee. Blijven vechten hoor, topper!

    • hoi Suus,
      ik ken de aandoening en mijn artsen ook en nee ik val daar niet onder, ze hebben mij toen ingedeeld in hybride anorexia/boulimia. en zeker weten dat ik blijf vechten!!

      • Maar is dat dan ook echt ‘echt’ onderzocht (MRI/CT/echo/gastro- of endoscopie) of is dat er eigenlijk stiekem nooit echt van gekomen en neemt men dingen aan op basis van wat zij waarschijnlijk achten?

        Ik ben misschien een zeur, maar ik ben één van die vrouwen die jarenlang voor ‘gestresst’, ‘psychisch niet in orde’, ‘mogelijk eetgestoord’ werd versleten. Kwam nergens verder en trof overal meesmuilende artsen. Want zij achtten het – gezien mijn moeizame puberteit (ook al ben ik de bakvissen-leeftijd voorbij) – onwaarschijnlijk dat het om iets anders kon gaan dan ‘een onvermogen om met stress om te gaan, in combinatie met drukke levensstijl en verleden van eetproblematiek’.

        Totdat bleek dat ik een tumor in mijn hoofd had die de hele boel aan het verstoren was. Oeps.

        Oh….en dan waren er ook nog een stuk of drie forse levertumoren. Dubbel oeps. Oh….en ook nog een paar uit de klauwen gelopen serieuze allergieën. Drie dubbel oeps.

        Ik bedoel maar….. Als je graag hieruit wilt, moet je soms die artsen aan hun oren trekken. 🙂 ( je hebt ze immers wel een beetje nodig…maar verder kijken dat een hybride eetstoornis lang is….kan zeker geen kwaad!)

        Liefs!!!

        • yep alle onderzoeken en scans gehad 😉 tot meerdere keren toe, en jeetje laat dat oeps maar weg 🙁 dat is Aardig een nachtmerrie die tumoren. ik heb zoveel trajecten artsen onderzoeken doorlopen dus geloof me

          • k**** zeg! Ik hoop echt echt echt echt echt dat er een oplossing mag komen voor je….en dat dit ook niet meer te lang duurt.

            Tot die tijd veel liefs en een dikke kus voor jou!

  7. Die eigenwijsheid is soms misschien niet zo “wijs” maar in deze jouw absolute survival tool! Blijf dus maar lekker eigenwijsssss hihi….. Och, wat een scheten van meiden heb je toch! Daar doe je het alleen al voor….. En toch heb jij een modus gevonden om te blijven voortbestaan…. Je lijf gaat niet verder dus dan de door jou aangegeven getalletjes….. Dat is op zich al bijzonder! Je Will power is enorm.
    Vanuit hier stuur ik je een supergrote bos roze rozen, gewoon omdat je een kanjer bent.

    Liefs,
    Kitty

  8. Lieve Rachel,

    Vandaag zag ik uw updates op La familia A 17 en 18 juli. Het was fijn om te horen hoe u zo helder op een rijtje hebt hoe het echt met u gaat. Ik vind dat u dat goed kunt verwoorden.
    De strijd is zichtbaar in uw fysiek maar ook in uw verhaal. De gevolgen zijn in het laatste filmpje van 18/7 zo goed uitgelegd. Het is anders niet te begrijpen voor een gezond iemand denk ik.

    U geeft me een beetje het idee met de uitleg over anorexia bij kinderen dat u er alleen voor lijkt te staan in uw ogen. Ik denk zelf dat er wel veel meer mensen zijn die deze strijd ook ervaren maar velen zitten thuis en zitten misschien nooit op social media. In de kliniek komen misschien veel kinderen en jongeren gezien gedwongen hulpverlening ook mogelijk is dan. Misschien hebt u toch wat aan contacten, leeftijd zegt niet altijd alles. En de oorzaak van anorexia kan zo verschillend zijn, evenals gevolgen, het gaat erom elkaar tot steun te zijn en positief te zijn. Is het niet een idee om toch opnieuw aan te melden bij een kliniek of GGZ of misschien een diëtiste. Misschien binnen uw netwerk misschien juist niet?

    Hoe meer u afvalt hoe moeilijker het wordt om aan te komen omdat je basisstofwisseling met omhoog gaat bij ondergewicht. Er treedt meestal bewegingsdrang op en dan kunt u niet meer rusten terwijl dat juist zo noodzakelijk is.

    Voeding en drinken, medicatie, het zal allemaal niet makkelijk zijn om binnen te houden. Koolhydraten zijn pijnlijk begrijp ik uit uw laatste bericht, maar eerder begreep ik dat kaas ook lastig is. Juist waar u zo van houdt?

    U eet nu vis en vlees. Dat vind ik dapper. Ik snap dat eten een sociale functie heeft en dat u ervan zou willen genieten. En dat zal heel lastig zijn dat alles u gepland moet worden en voorbereid moet worden en u selectief moet eten. Maar een dieet kan er misschien voor zorgen dat de pijn wat minder wordt en dat u meer binnen houdt en dat u fysiek verbeterd, wellicht niet direct en misschien kost het eerst meer energie maar uiteindelijk zult u wel verbeteren.

    Sonde zal misschien contra-productief zijn. Is het echt geen optie meer? Misschien bij een andere arts?

    Allemaal factoren die ertoe lijden dat u wanhopig zal worden. Ik hoop dat u ziet hoeveel mensen er aan u denken en met u meeleven. Het beste willen en het jullie als gezin gunnen maar vooral u Rachel.

    Ik gun u zo dat u kunt genieten, een goede gezondheid terug krijgen.

    Groeten, een stille meelezer.

    • lieve reactie maar nee ben net klaar met de hulp en meld mij niet nog een Keer aan, ben al 8 jaar bezig met ze en niet verder gekomen, sonde bij een andere arts is zinloos want ook dat komt eruit, met als een diëtiste geen zin heeft want zolang ik niks binnen houd is het dweilen met de kraan open. ik heb op het net en buiten het met genoeg contacten met andere zowel anorex patiënten en gewone mensen. zolang mijn lichaam niks opneemt of accepteert zou ik moeten roeien met de riemen die ik heb 😉

      liefs rach

  9. Rachel,

    Al een hele tijd lees ik mee, hier en op La Familia B, en ik heb zó ontzettend veel respect voor de manier waarop jullie als gezin met deze situatie omgaan… De liefde voor elkaar spat er gewoon vanaf, en wat hoop ik dat de toekomst er zonnig uit zal zien voor jullie! Het is jullie zo gegund… Heel veel sterkte, geluk en kracht toegewenst. Groetjes van een anonieme volger die jou/jullie het allerbeste wenst.

  10. Jeetje, wat enorm lastig als je lichaam zo weinig dingen kan verdragen!
    Hoe zit het met dingen als noten, olien en avocado? Hiervan hoef je niet veel te eten om toch behoorlijk wat voedingsstoffen binnen te krijgen.

  11. Hey Rach,
    Wat een mooie vlogs, maar moet toch wel tranen wegpinken, hoor.
    Blijft toch lastig voor veel lezers te begrijpen dat er niets binnen blijft. De tips zijn goed bedoeld, maar ik zou er kriebelig van worden,…
    Wat ik zelf merk is dat het gewoon niet te bevatten is dat dokters niets voor je kunnen doen. En dan denk ik: als ze je zo uit een afgesloten ravijn zouden halen, zouden ze dan ook niks meer weten te verzinnen om je te helpen? Voel je je wel eerlijk behandeld door artsen? Ik merk dat mijn artsbezoeken altijd spontaan verslechteren zodra ze de anorexia in mijn dossier tegenkomen. Dan is meteen alles psychisch en niet verder te onderzoeken. Terwijl ik al 13 jaar op gezond gewicht ben n er geen last meer van heb.
    Intraveneuze behandelingen, zijn die er eigenlijk? is geen tip, ik vraag het me gewoon af. Wat doe je om nog een beetje op kracht te blijven? Hoe droog je niet uit van al dat spugen?
    En verder vind ik je mentaal super sterk, maar maak me ook zorgen om je. Ik volg je al jaren. Stay strong!
    Knuff x

Geef een reactie

Required fields are marked *.